Band Cover

http://www.youtube.com/watch?v=OAQEFMJEjdQ&feature=youtu.be

Uh, I have a band for almost 4 years now but we're not actually active and we seldom see each other. But, we still visit studios and play together. This one's our cover of the song What's up by the late 90's band 4non blondes. Kat's on the drum, Kc's on the lead, Jadee's on the bass and me, on the rhythm and vocal. We're just amateurs so pardon for the unclean cover. :>

Ang alamat ng paglalakbay patungo sa pagkuha ng makahiya :)

Namukid din ako noong sabado, namitas ng makahiya (inutusan kasi ako ng nanay ko) tsaka nagpipikchur pikchur sa mga talahib. May nakita akong halaman na may mga bunga na kasing laki lang nang pinagsamang apat na munggo, mukha syang maliit na kundol kaya pinikchuran ko ang kyut kyut kasi, hehe.

At pagkatapos pumunta kami sa gotohan na palagi kong kinakainan noong high school. Ganoon na ganoon pa rin yung lasa, yung presyo ganoon pa din, murang mura ! tumataginting na Syete. Ang mura diba? Pero noong high school para sa akin e kasumpa sumpa na ang syete pesos na goto na yun. Anyway, nagpikchur pikchur din ako sa gotohan, haha ganoon talaga pag-artista =)

At bago matapos ang lahat, bumili kami ng tinapay na tag-ootso pesosesoses, matamis, chocolate yung flavor. Kung saan man sya gawa, basta ang sarap sarap ! :D

nyihihi :D

Anyway eto yung mga ibang shots na shinat ko. haha watever.

                                                                 julalay ko.

At ayun, hindi pa natapos doon ang araw ko, nagpunta naman ako sa bahay ng kaibigan ko para pagkwentuhan ng paulit ulit ang mga talambuhay namin, mga planong pagpunta sa kung saan saan at mga lalaki na din. Haha. At yun. Tapos na.

Fragments

It’s so trivial how circumstances and time change a person in the blink of the eye. The people whom you once share your laughters and tears with are now the people you can’t even ask of the simplest things you can ask to strangers.

Ex-boyfriends, Ex-bestfriends/friends. Why is it that the people you are close with are also the same people who can give you the coldest spaces, glares and smiles?

If its pride or something, I believe there is still that special place in each others heart that is just waiting to be touched.

Happiness.

It’s the simplest thing on earth, but also the hardest to find. When I was a child, every time my friends and other people would ask me of what I want to be 1o years from then, I have the most of what someone would say what s/he wanted to be, but as I grow older, I learned that you won’t truly get the things as you planned and if you do, you will eventually realize that there is more to life than such, and that, I’ve realized what I really wanted in life.

I just want to be happy.

Why some relationships need to be ended drastically to the point of cursing each other? Whenever I recall some of my past relationships, all I can think are countless what if’s and what might have been. Sometimes you just can’t make explanations of why things happen when they wouldn’t be a part of your life anyway, or maybe if you are meant to learn from such, why through them?

Letting go is just one part of life each and every one is not exempted to. Memories, people, its very painful to think that one day, you will no longer get hold of the things most precious to you, that no matter how many tears you weep, the only thing you can do will be just reminisce.

I’m so afraid to see myself in that phase of my life someday. I’d rather be numb and indolence than to watch each pieces of what made me who I am slowly dripping off of my grip.

That’s why sometimes, I just prefer not to hold tight the things, I know, eventually will dessert me.

That point of feeling nothing anymore, im afraid of that, especially if it will be towards the person I wanted to spend my life with. Yung sabi nga ng iba na dumadating ang lahat ng relasyon sa puntong wala na talaga, pagod na.

Ayoko. Hindi pepwede.

BORING II.

Don’t criticize when you yourself have lots of things worth criticizing.

Wala lang. Naisip ko lang habang naglalaba ako. Habang binabanlawan ko kasi yung mga kumot bigla kong naisp yung mga ‘ibang tao’ sa facebook. Alam mo na, ang facebook, lahat kayang gawin, lahat kayang ipagawa sa gumagamit at vice versa. Kung akala ng iba na ginagamit nila ang facebook, nagkakamali sila dahil facebook mismo ang gumagamit sa kanila. Wala naman akong bitterness na nararamdaman sa facebook, napapansin ko lang na masyado nang kinokunsumo ng iba ang kakayahan ng facebook na sa huli e sila din naman ang nabibiktima. Paramihan ng friends ng siblings, ng photo like at comments , pabonggahan din ng status. Uso na nga din ngayon ang paadikan, palasingan at padamihan ng napuntahang keber at keme. At ang masaklap pa dun, kakaumpisa pa nga lang atang reglahin ang mga nenita na yun. Pabata sila ng pabata. Ewan ko kung anong astig sa mga aktibidades nila sa buhay na kung bakit kailangang kadasegundo e kelangan nilang ipangalandakan sa buong mundo kung nasaan sila, anong ginagawa, sino ang kasama, kung lasing, hilo at kung ano ano pang ano ano. Tila ginagawa na nga nilang diary ang facebook, hindi na nga lang secret. Sana bulatlatin muna anila ang mga libro nila sa paaralan kesa pageksperimentuhan ang mga pagmumukha nila ng samu’t saring kolorete. Haru, stress.

**

OKOY.

Wala lang. Yun lang kasi yung ulam ko kanina. Masarap naman, bilang lang yung hipon puro ulo pa nga ata. Tapos wala pang suka. Kaya toyo na lang nilagay ko. Nakadalawang sandok ako ng kanin, kasi sabi ko sa okoy hindi na ako kakakain mamayang gabi. Sana nga.

Sya nga pala, sampung piso isa yung okoy.

Bwisit.

**

PAG-IBIG.

Nakakain ba toh ? Hindi. Nasusuot? Hindi. Napupulutan? Hindi. Naiinom? Hindi. Nahihithit? Hindi rin. Kung tutuusin, walang silbi ang pagibig. Hindi mo pwede isangla pagnagkagipitan, hindi mo pwede ipunas kapag suwerteng naiputan ka ng kalapati sa noo, hindi pwede ipang self defense o maski ipanggtanggal ng tinga. Pero sabi nga ni Mang Kanor, ‘Love makes the world go round’. Sa tagalog, bilog daw ang mundo, at dahil daw yun sa pag-ibig. Bakit kaya hindi toh nabanggit samin ng science teacher namen ? Dahil kaya baog sya o bitter o loveless? O taga-ibang planeta sya para mawalan ng concern kung parallelogram, trapezoid o hexagon ang mundo naten. O di kaya lasing lag si mang kanor. O kaya mali lang ang translation ko, o ewan. Ulit.

‘Love makes the world go round’

Translation no. 1

-          Papaikutin ka lang daw ng pag-ibig kagaya ng pagpapaikot nito sa mundo.

Translation no. 2

-          Binilog ng pag-ibig ang mundo, pati na rin siguro ang mga earthlings na nakatira dito.

Translation no. 3

-          Wala na akong maisip.

TOOOT .. **

Wag na lang tayong magmahal kasi, Mag-plants vs. Zombies na lang tayo.

BORING.

 Ngayon na lang ulit nakatikim ang bibig ko ng yosi. Matapos ang ilang century, ngayon na lang ulit.

--

Tuwing naghuhugas ako ng pinggan, nagsisipilyo ng ngipin, kumakain, nagbabanyo at kung ano-ano pa, tsaka biglang kini-K.O ng mga chubachuchu ang utak ko, mga bagay na gusto kong isulat, mga karanasang bigla kong naaalala, at mga taong nakilala at nabahagian ako ng kapirasong ng buhay nila, nakasakay ko man sa jeep, nakasabay sa pila o maski naka-titigan ko lang sa kalsada, pero tuwing oras na pumipirmi na ako sa harapan ng laptop ko, parang biglang naglalaho lahat, pati nga ata utak ko nasama.

Hindi ako ang pinakamagandang bata sa mundo, ni hindi nga ata ako maganda. Hindi din ako ipinanganak na kasundo ang math, lalong lalo na ang PE. Di ako marunong magbike, di ako marunung magpalobo ng babol gum, di marunung magsplit o tumambling, ni hindi rin ako marunung sumipol. Marami pa akong bagay na hindi kayang gawin, na kahit sinusubukan ko, di ko talaga kaya.

Teka ? san ba papunta tong mga sinasabi ko ? Tsk. Natulo na ang eyebags ko sa kakapuyat, nararamadaman ko na ding gusto na ata akong i-upper cut ng utak ko kakakalikot sa kanya.  Gusto ko kasi maging writer balang araw. So? Wala lang nagpapaka-writer lang ako. Nyehehe.

**

Nagsimula lahat ng toh noong 2^nd year high school ako. Sumali ako noon sa opisyal na Ingles na pahayagan ng paaralan namin. Awa ng dyos nakapasa naman ako, at noong pagsali ko din na yun na-promote kaagad ako bilang Feature Editor. Oha ang yabang ko. Pero dahil siguro wala pa kami sa sampo na myembro ng pahayagan kaya ako ang suwerteng natoka doon. Masaya naman sya. Unti-unti na akong nag-eenjoy. Noong una kasi ang habol ko lang talaga dun e mapahaba ang listahan ko ng co-curricular activities, pero ng dahil sa kagustuhan kong madagdagan ang co-curricular activities ko, naranasan kong matulog sa labas ng printing press, naulan, malamig at tanging dyaryo lang din ang higaan at kumot, kulang na lang lata tsaka unting sprinkle ng langaw. halos di na kami natutulog noon. Pasok sa umaga, gawa ng dyaryo sa gabi, at hindi pa kasali doon ang samu’t saring paghohost ng mga programs, pagrereview para sa mga quiz bee, meetings, seminars at kung ano-ano pa. Mukha na ako noong zombie/adik/reypis.

Pero noong grumaduate na ako ng High School, unti unti na ding nawala yung interes ko sa pagsusulat. Ng isang araw, nakadampot ako ng libro sa library. ‘’Tutubi, tutubi, Wag kang magpahuli sa Mamang salbahe”, ayun yung title ng libro. Mukhang interesante, kaya binasa ko. Simula noong hiniram ko yun, palage na akong excited umuwi para mabasa ko lang yung librong yun. Pakiramdam ko kasi dinadala ako noon sa panahong ikinukwento nya at ipinapakilala sa mga tauhang binabanggit. Piling ko nga kasama na nila ako. Tungkol sya sa pakikipagsapalaran ng mga magbabarkadang estudyanteng nasa kolehiyo sa batas ng martial law, at sa mga prokopyong  nagpatupad nito. Nakakaengganyo. Nakakabukas ulirat. Noon ko ulit naramdamang gusto kong makalkha ng librong katulad noon.

**

Masyado ng mahaba tong mga pinagsasabi ko, pero hindi ko pa rin mahanapan ng koneksyon sa mga unang bagay na binanggit ko. Hehe. Hayaan nyo na nga lang.

may maipost lang. tae

The fact is I can’t think of something to tell. My life has been one heck of a ride this year. Problems and trials had preoccupied my entire system that I have lost my appetite to write. How’s everyone doing anyway?  Tsk. I don’t even know if I have viewers still. My head is getting empty of words to speak, in fact, im arguing with myself now of whether I should post this I-don’t-know-how-to-start-or-either-to-end article of mine. Oh yeah crap, so lets just have my consciousness do the talking.

**

I have gained another age, Dalaga na ako. Para akong matabang babae na ngayon lang tinanggalan ng girdle sa mahabang panahon, gutom na gutom sa lahat ng bagay na dating ipinagkakait sa akin ng mundo, yung mga bagay na ika nga e “Pang-Matanda” lang. Pwede ko ng gawin lahat ng gusto kong gawin ngayon. Maglasing habang buhay, bumili ng condom, yosi at sigarilyo sa mga convenient store, magboyfriend, maggirlfriend, mamakla , magpaabot ng madaling araw sa mga kalsada, pumasok sa kung saan saang bar, maghanap ng trabaho, magpaka gago, magpabuntis at mambutis pero syempre tsaka ko na gagawin lahat ng yun kapag napagsikapan ko ng suklian ng sobra sobra lahat ng pagpapakakalabaw  dahil sa akin ng mga magulang ko. Siguro ang gagawin ko pa lang sa ngayon e yung pagbili ng yosi sa convenient store tsaka yung maglasing(pero hindi naman habang buhay).

Ngayong disi-otso na ako at nabibilang na sa mga ganap na kuno ang kaisipan, mas lalo ko ng naiintindihan ang mga sinasabi sa akin ng mga magulang ko nung mga panahong pagkakaroon lang ng beyblade ang tanging pangarap ko sa buhay. Mag-aral ng mabuti, wag kaagad magboboyfriend, makinig ng maigi sa titser, wag mang-aaway ng kaklase, wag makikipagusap sa di mo kilala, wag kakain ng pishbol at manggang may alamang sa labasan, wag magbababarkada sa mga sanggano, wag magsisinungaling, wag mangungupit, sa gilid palage magdaan at madami pang wag, sa at iba pa. Pero sa lahat ng yun, kaunti lang ata ang nagawa ko, yun lang atang, ay ewan wala pa nga ata. Minsan nga siguro okey ding hindi sumunod sa lahat ng sinasabi sayo, para sa ganoong paraan, mas matutunan at maiintindihan mo kung bakit dapat pala sa una ay sinunod mo nang lahat yun. Ganun naman kasi talaga ang tao, mas natuto sa pinakamahirap na paraan. E tao lang ako, tao lang din ang mga magulan ko, di nila mapipigilang magbili at mag-alala, ako naman bilang anak, di ko din mapipigilang magtaka at sumubok, at oo , magkamali.

**

Noong isang araw habang naglalakad ako sa mall, may narinig akong dalawang mga dalagita, mga neneng pa nga ata yun na galak na galak sa pinag-uusapan nila tungkol sa mga lalaki, si ganto daw e nililigawan sya e sila pa daw ni ganto, yung isa naman ang sabi e sagutin na lang daw, kasi si ganto nga daw e sinagot nya na pero sila pa ni ganto. Ano kako ? Aba’y kakaumpisa pa nga lang ata ng mga toh magkaroon ng buwang dalaw e halos ginagawa ng libangan ang pakikipagrelasyon. Iyon ang isa sa mga isyung napapnsin ko sa mga kabataan ngayon. Pabata nang pabata ang edad ng mga naeengganyo ngayon sa pakikipagrelasyon. Bigang naging commentary? Haha balik sa normal.

**

Hindi ako rakista, o scene, o metal o ano. Karamihan kasi ng tinatanung sa akin ng mga friends ko sa FB e kung ano daw ang genre ko. Parang sardinas na ba ang tao ngayon ? pare- parehas lang namang isda, pare-parehas lang galling sa dagat nagkaiba nga lang sa brand name. kung sasabihin ko bang metal e biglang babango ang pangalan ko sa lahat ? kung scene ba e instant celebrity na ba ako? At kung rakista ba e tutubuan ba ako ng sandamukal na angas sa katawan? Pasikatan. Yan ang kinakarir ng madami sa ngayon. 

 woooo. im just so tired and confused.



 --

 everyday passes by damn so slow ! am should be now killing my time doing school stuffs or maybe working like a horse for me to earn money .. but where am i ? im pickled in this room. geez.