Fuck.

I'm not much of a talker, I rant but only inside my head for reasons that 1) I don't like people misunderstanding my thoughts 2) I don't like talking 3) misunderstanding would be followed by explaining that involves a lot of talking 4) I kind of hate everyone 5) no one really understand most of my rants. I'm not an escapist, a hipster or whatsoever, I just like my preferences and I enjoy doing things without any attachment from no one. I'm not trying to be deep or to be flowery or to be mysterious as what people often regard about my ways. I am what i'm comfortable to be, it doesn't involve warm hi's and hello's, it doesn't have a sneak peek of an impending friendship yet to come, I am harsh and cold and i'm not going to follow it with buts because i'm harsh and cold with no buts. I became this person with no stimulus from the past and this is not a phase, this is me and i am not a phase. 

This is me breathing, doing stuffs i like, writing for things i adore, reading books I want, living life my way. This is too long for a fuck i know, but i'm giving them once and for all. This is me giving a fuck, a one paragraph of a fuck i don't give a fuck giving. Take this in, throw it out, have this thing in any ways you want. Question me about my distance, question me about my coldness, question me about the doors and windows i shut down, question me about my meekness, question me about every weirdness you found in me because i'm abnormal and you're average, question me about everything and brace yourself for fucks i wont give. Dear, i already did, and i will do it only once. 

Hypocrites

Head-turner ako. Oo inuulit ko head turner ako, ngunit hindi dahil sa maganda ako o malaki man ang ano sa akin, head turner ako dahil pang-out of this world ang mga paniniwala ko sa buhay, kaya siguro ayun, naglalabasan lahat sa pagmumukha ko, sa mga taong nakakasalubong ko, para akong alien, kakaiba, weirdo, abnormal.

Tuwing nagpupunta ako sa mall, pagpasok ko pa lang anjan na yung mga clerk na kung makatitig e kala mo abay merong nakadikit na ari sa noo ko, yung iba magbubulungan pa sabay magtatawanan, ngumingiti na lang ako, at least sikat.

Noong isang araw din may nakasakay akong tatlong lalaki, yung isa natatawa na nagpipigil lang, tinitigan ko sya ng mabuti mula ulo hanggang paa, maka-sampung beses ko atang ginawa yun, natahimik sya, nakukuha naman pala sa tingin e. Yung dalawa nyang kasama nahalata atang iniintimidate ko yung kasama nilang isa kaya mga nagsidungawan na lang sa bintana, at ayon sa obserbasyon ko, mukha silang mga construction worker, construction worker nga ata talaga sila dahil sa mga bitbit nilang mga gamit, at yung isa dun schoolmate ko noong high school, nasa lower section nga lang sya, so ibig sabihin nun, hindi sila kagwapuhan, hindi katalinuhan, hindi pa kabaitan, kung semplang sila sa lahat ng yun, anong karapatan nilang magpakita ng hindi kagandahang asal sa iba?

Noong nakarating din ako sa mall e pagpasok ko dun sa isang stall ng mga cellphone e may nasalubong akong tatlong babaeng biglang nagsipagtawanan pagkalagpas ko sa kanila, wtf?! Siguro mga kasing edaran ko lang yung mga yun, pero masasabi kong mas responsible ako sa kanila, kilos pa lang nila, halatang mga immature na.

Kasalanan ko bang mas matalino kung nagagamit ang kalayaang meron ako kumpara sa iba? Wala akong pakialam sa pananamit ko, sa ayos ng buhok ko o maski sa pagkakayari ng mukha ko, hindi dahil sa gusto kong maging sikat at mas magings angat sa iba, ginagawa ko yun dahil sa ganoong paraan ako mas komportable.

Hindi ako naiinis o nagagalit sa mga taong stereotypical kung mag-isip, bagkus naaawa ako para sa kanila. Matutulog sila sa gabing natatawa dahil sa nakasalubong nilang babaeng may kakatuwang buhok at pananamit kanina, pero bukas paggising nila, ano? Nakakulong sila sa paniniwalang hindi sila magiging katulad noong babae dahil ayaw nilang mapagtawanan, ayaw nilang mga mapagbulungan ng mga kapareahas nilang mapanghusga. Mabubuhay silang bilanggo sa takot sa mga sasabihin ng iba, tatanda silang blanko, mamamatay silang playing safe.

At least ako masayang nabubuhay sa mga paniniwala ko, wala akong pinagsisisihan at lalong lalo nang wala akong gustong baguhin, meron akong mga totoong kaibigan at mga magulang na nuknukan ng supportive. Ang pinakamagandang idinulot sa akin ng lahat ng ito, meron akong espesyal na kakayahang makita ang tunay sa peke, nakikita at natatangis ko ang tunay sa pagpapanggap.

Kaya ikaw, sa susunod na titingnan mo ako ng masama, sige lang.